Do You Believe In Shame
Do you believe in love?
Do you believe in shame?
And if love can conquer all
Then why do we only feel the pain?
I heard you speak my name
Heard you singing The Stones
Maybe heard you laughing in a line of static
On my telephone
So why your eyelids are closed,
Inside a case of rust
And did you have to change
All your poets fire into frozen dust
I've tried to justify it to learn from your mistake
But where's the stupid lie that has to make it's point
With such a pointless waste
Come out
Do you believe in shame?
Do you believe in love?
And if they taste the same
Would you love again or abandon both?
I don't think I ever can
Belive my friend has gone
Keep saying it's alright I'm going to bring you back
But I know I'm wrong
There's nothing I can say
There's nothing left to do
It's just that lately I feel so damn lonely
When I think of you
And it may seem selfish now
But I'll hold on to the memory
Until all this fear is washed away
Do you believe in love?
Do you believe in life?
'Cos I believe a little part of you inside of me
Will never die...
Похожие новости.
Skin Trade
Working on the weekend, baby. She's working all through the night. A jump into the deep end gave her The evidence she required. Takes five; she's got pearls. Don't fake it when it comes to
Бублички
Из окон булочной купите бублички Взывала песенка и весело по месиву Вертелся рой калош В трактире Майера Два толстых фраера Три пуда в теле, еле еле Все глазели да на серый макинтош Прыщавый Левочка и некто Вовочка Им
Кед Єм Ишов
Кед єм ишов през тот ліс През ліс калиновий Ступив я там на камін Камін мармуровий А з під того каменя Водичка выпливат Напий ся єй моя мила Кед єс справедлива Як бым ся єй напила Красу бым втратила А
Мелодия Дождя
Ла, ла, ла, ла Ла, ла, ла, ла, ла Моя печальная Мелодия дождя Ла, ла, ла, ла Ла, ла, ла, ла, ла Моя печальная Мелодия дождя Небеса разливаются дождём И город весь промок Над зеркалом дорог Прячу боль под распахнутым зонтом По
Не Скучай
Композитор - Дмитрий Маликов Слова - Лилия Виноградова Мы – это стрелки, что каждую полночь встречаются, Так ненадолго и неизбежно прощаются. Мысли и чувства на расстоянья умножены, И друг без друга теперь уже точно не
